Lost IN Romance

වියළි ජීවන කතරට වැටෙන ආදරයේ පිණි බිංදු

Archive for the ‘ආදර කථා’ Category

OFFICE ආදරය

Posted by lostinromance මත පෙබරවාරි 2, 2010

ඊයේ පෙරේදා මම කොල්ලුපිටියේ පොඩි අවන්හලක ඉන්නකොට මගේ පරණ මිත්‍රයෙක් තමන්ගේ බිරිඳත් එක්ක එතනට ආවා පොඩි එකෙකුත් එක්ක. ඉතින් අපි ටිකක් වෙලා ආගිය තොරතුරු කථා කලා. ඔහුගෙ බිරිඳ ගැන වත් ඔවුන් විවාහ වුන හැටිවත් මම දැන ගෙන ‍නො හිටිය හින්දා මම ඒ ගැන ඇහුවම මගේ මිත්‍රයා බිරිඳ දිහා බලලා ඇසක් ඉඟිමරලා මට කි‍ව්වෙ “දන්නැද්ද මචං. පොඩි ඔෆිස් ලව් එකක්” කියලා.

මේ ඔෆිස් එක කියන තැන බොහෝ දෙනාගේ ආදර කථා වලට බෙහෙවින්ම සම්බන්ධවන තැනක්. කී දෙනෙක් නම් තමන්ගේ ජීවන සහකාරිය තමන්ගේ ඔෆිස් එකෙන් හොයා ගෙන තියෙනව ද? නියම සබඳතා, අනියම් සබඳතා හා වෙනත් වයිවාරන්න සබඳතා මේ ඔෆිස් එක ආශ්‍රිතව ගොඩ නැගෙනවා. එක අතකින් ඒකෙ පුදුම වෙන්න දේකුත් නෑ. මොකද නාගරික කාර්යාලීය ජීවිත ගත කරන අයගේ ජීවිතයෙන් වැඩි කාලයක් ගෙවී යන්නේ ඔෆිස් එක තුල නිසා. ඉතින් වැඩිපුර කාලයක් ඉන්න තැන සබඳතාවක් ඇති වීමට තියෙන ඉඩ කඩ උපරිමයි.

ලිංගිකත්වය මත පදනම් වූ සබඳතා දැන් දැන් ඔෆිස් තුල සුලබ වුනත් ආදර සබඳතා නැත්නම් සත්‍ය ප්‍රේම කථා වලත් අඩුවක් දකින්නට නෑ. කෙනෙක් නිතර නිතර දකිත් දී කථා කරත් දී ඒ කෙනා ගැන අපේ හිතේ ඇල්මක් ඇති වෙන්න තියෙන ඉඩ වැඩියි. වයිවාරන්න විලාසිතා වලින් සැරසිලා මේ කාර්ය බහුල ව්‍යාපාරික අවකාශයට ඇතුළුවෙන ‍ඔබේ හදවතේ ආදරය ගැන හිතන්න තියෙන වෙලාව අවම වුනත් ලද නිමේශයකදී ඒ කුඩා ඉඩකඩට හෙමින් හෙමින් ඇතුළු වෙන්න ඒ පරිසරයෙ ඉන්න කෙනෙක් සමත් වෙන්නෙ ඔබටත් නොදැනිමයි. වෙන විදියකින් කියනවා නම් ඔබේ හිතේ ඇඳිලා තියෙන සිහින දෙව් දුව කථා කරන විදියට කථා කරන, ඇවිදින විදියට ඇවිදින, හිනා වෙන විදියට හිනා වෙන කෙනා එතන ඉන්න පුළුවන්. එහෙමත් නැත්නම් ඔබගේ හිතේ තියෙන රූපයට ඔබ මේ නිතර නිතර දකින කෙනාගේ ඉරියව් කෙමෙන් කෙමන් ඇතුළුවෙලා අවසානයේ ඇය ඒ තැන අයිති කර ගන්නවා.

පස්සෙ කොච්චර සීරියස් වුනත් ඔෆිස් ලව් එක කියන්නේ මාර විනෝදකාමී වැඩක් තමයි. මුලින් මුලින් අනිත් අයට නොදැනෙන්න ආදරය කරන වෙලාවෙදි මේක උපරිමයි. ඇසින් ඉඟි බිඟි පාද්දි, රොමෑන්ටික් දෙයක් ලියපු කඩදාසියක් හෙමිහිට පාස් කරන කරලා ප්‍රතිචාරය බලන් ඉන්නකොට, හොරෙන් මුහුණ දිහා බලන් ඉඳිද්දි දෑසට දෑස හමු වෙනකොට තියෙන චමත්කාරය කියලා වැඩක් නෑ. මම අර කලින් පෝස්ට් එකක කිව්වා වගේ කට්ටිය එහා මෙහා වෙන කම් ඉඳලා කිලි පොලා යන කිස් එකක් වගේ දෙන්න තියෙනවනම් මාරයි.

කොහොම හරි මෙහෙම හොරෙන් හොරෙන් ලව් කරලා අන්තිමට අපි අනිත් අයට කියමු කියලා තීරණය කරලා ළඟම ‍කෙනෙකුට පොඩ්ඩක් කියලා බලනවා. අනේ එතකොට තමයි දන්නේ එයා විතරක් නෙවෙයි ඔෆිස් එකේ ඔක්කොම ඒ වෙනකොට සීන් එක දන්නවා කියලා. 🙂

ඔෆිස් එ‍කක ඇතිවන ලිංගිකත්වය පදනම් වුන සම්බන්ධතා ගැන කථා කරනවා නම් ඉතින් දැන් තියෙන පරිසරයත් එක්ක තමන්ගේ හැඟීම් පාලනය කරගෙන ඉන්න එක කොච්චර ද අමාරුද කියලා මගේ මිතුරෙක් ළඟදි කිව්ව කියමනකින් පැහැදිලි වෙනවා. එයා කියනවා “මේවා දකිනකොට කොහොම ඉන්නද මචං. අපිත් ගස් ගල් ද?” කියලා. ඇත්ත තමයි. දකින දකින අත සෙක්ස් ඇපීල් තියෙද්දී බවුන් වඩන්න ඉතින් කවුරුවත් රහත් වෙලා නෑනේ. අනික ආතතිය වැඩි පරිසරයක සේවය කරන කොට ආතතිය දිය කරලා හරින්නත් ක්‍රමයක් තියෙන්න එපායැ. හැබැයි ඉතින් ඔෆිස් එක ඇතුලේ ලිංගික සබඳතා පවත්වන්න නම් හැම තැනම බෑ. හැබැයි මං දන්න තරමින් නම් බොහෝ තැන් වල කොහොම කොහොම හරි ඒවා සිදුවෙනවා. මේ ළඟදි අපිත් එක්ක හිටපු හාදයෙක් ජාත්‍යාන්තර බැංකුවක කොළඹ ප්‍රධාන කාර්යාලය පෙන්නලා කිව්ව කථාවක් මට මතක් වුනා. එයා ඒ ඔෆිස් එකේ ක්ලීනින් එකක් සුපර්වයිස් කලාලු. ක්ලීන් කරපු කට්ටිය බිල්ඩින් එකේ බිත්ති අතර තිබුනු කුඩා ස්පේස් එකකින් කසළත් එක්ක එළියට අරගත්තු කොන්ඩම් ගොඩ දැකලා එයා පුදුම වුනාලු. මිනිහා අතින් දාලා කිව්ව ද කියල නම් මම දන්නේ නෑ.

ඒවා මේවා කෙසේ වෙතත් ඔබ කාර්යාලයක වැඩ කරන කෙනෙක් නම් ඔබේ ආදරය ඔබ අසලටම පැමිණ තිබෙන්නට ඇති අවස්ථාව වැඩි බව මතක තියා ගන්න.

Posted in ආදර කථා, ආදරය, ලිංගිකත්වය | Tagged: , , , , , | 1 Comment »

වැස්ස – The Rain

Posted by lostinromance මත නොවැම්බර් 18, 2009


ආයෙත් වැසි සමයක්. කොළඹ මල් පාරේ මල් ගස් හේදී ගෙන මෝසම් වැසි ඇද හැලෙද්දී වැස්සේ ඒ වැස්සට තෙමිලා දූවිලි ඉවත්වෙලා කාපට් පාර ඔපවත් වෙලා. පාර්ක් එකේ තුරු ලතා නැවුම් පෙනුමකින් අළුත් පණකින් අවදි වෙලා. රස්නය මැකිලා සුන්දර සිසිලසක් නගරය වෙලා ගෙන.

වැස්ස හින්දා වෙනස් වෙන්නේ බාහිර පරිසරයේ තියෙන දේවල් විතර ද? ආදරණීය මතකයන්, කඳුළු, සිනහා, දුක් සුසුම්. වැස්ස කියන්නේ මේ සියල්ලේම සංකලනයක්. වැස්සත් එක්ක අපේ හදවත්වල හැංගිලා තියෙන කොපමණ දේවල් මතුපිටට එනව ද?

වැස්සෙ තියෙන්නේ අමුතුම රිද්මයක්. මට හිතෙන හැටියට ඒක අපේ හදවතේ රිදම් එකට හරියටම මැච් වෙනවා. එක සීරුවට එක දිගට වහින වෙලාවක ඒකෙ හඬත් එක්ක ඒකාත්මික වෙලා ටිකක් වෙලා අහලා බලන්න. ඔබේ හදවතේ ඇති ගැඹුරුම මතකයන් අවදි වෙනවා ඔබට දැනෙයි.

සිරිපොද වැස්සේ එකම කුඩය යට තෙරපි තෙරපි අර යුවළක් යන හැටි

මමත් ඔහොම ගිය හැටි මතකයි මට හොඳ හැටි මතකයි

[Amaradewa]

ඉතින් අද මේ ඇදහැලෙන වැස්සත් එක්ක මගේ හැංගිලා තිබුන ආදරණීය හීනයකට නැවතත් පණ ලැබුනා.  හීනය විස්තර කරන එක තේරුමක් නෑ. ඒකෙන් වෙන්නේ හිත ආයෙත් පාරක් පෑරෙන එක විතරයි. ඒත් උඩට ආපු හීනය ආයෙත් නිදන්ගත ‍කරන්න වැස්ස ඉවරවෙනකම් ඉන්න වෙයි ද? එත් හෙටත් වැස්සොත්. දිගටම වැස්සොත්.

වැස්ස කවදාවත් ඉවර වෙන්නේ නෑ. මාස ගාණක් පෑව්වත් කොයි මොහොතක හෝ නැවතත් සුපුරුදු හඬින් වැස්ස ඇද හැලෙනවා. අපේ මතකයනුත් ඒ එක්කම නැවතත් පණ ලබනවා.

පෙම්වතුන්ට වැස්ස කියන්නේ ආශිර්වාදයෙක්. වැස්සට බනින පෙම් යුවළක් මට නම් කවදාවත් හමු වෙලා නෑ. ඒත් සමහර අයට නම් වැස්ස කියන්නේ දුක්බර මතකයන් අවදි කරන අවාසනාවන්ත හඬක් විතරයි. එත් ඒක කොච්චර අවාසනාවන්ත හඬක් වුනත් ඒ අය වැස්සට යටි හිතින් කැමතියි.

අනේ මේ වැස්ස දැන්වත් ඉවර වෙනවා නම්.

කමක් නෑ. එයත් මේ කුඩා නගරයේම කොහේ හෝ ඉඳගෙන මේ වැස්සෙ රිද්මයට මම වගේ ම කන් දෙනවා ඇති නේද?

I see dark clouds out my window
I know the storm is coming any minute
And the thunder just confirms my fears
And I know the tears are in it
I’ll be cryin unable to stop
Look here comes the very first drop
cause every time it rains
I fall to pieces
So many memories the rain releases
I feel you
I taste you
I cannot forget
Everytime it rains
I get wet
[Ace of Base]

Posted in ආදර කථා, ආදරය, ආදරය හා පරිසරය | Tagged: , , , , , , , , , , , , , | 2 Comments »

Lost in (Romance + Nature)

Posted by lostinromance මත සැප්තැම්බර් 21, 2009

සුමුදු සුළඟක් වැව් ජල තලය සිප ගෙන විත් ඇගේ සොඳුරු වත සිප ගෙන ගියේ ලස්සන කෙස් කළඹ සරාගී විදියට කළඹමින්. ඇගේ නිරාවරණයවූ සුන්දරත්වය මතට පතිතවූ වියළි පත් ටිකක් සුමුදු හඬක් නංවාගෙන ඇවිත් මගේ සිරුර මතට වැටුනා. වැව් දියට හරියටම ඉහළින් තිබුන හිරුගෙන් මද්දහනේ නික්මුණු හිරු කිරණ අප වටා තිබුණ විශාල වෘක්ෂයන් අතරින් යන්තම් පෙරී ගෙන ඇවිත් ආදරයෙන් එකිනෙකාට වෙළුන අපි දිහා හොරෙන් බලනවා දැනුනා. ඒත් වැව් ජලය සිපගෙන ආ සිසිල් සුළඟත්, තුරුලතා වල සිසිලසත් පරදන්න ගිනි‍ ගෙන දිලෙන ඉරට පුළුවන් වුනේ නෑ.

ඇ‍ය හිටියේ මගේ සිරුර මත වාඩි වෙලා. ඇගේ මෘදු පහසේ අන්තිම ඉම සොයා ගන්නට මට ඉඩ දෙන්න වගේ, ඇය, ඇගේ සුමුදු වත සරාගිකව චලනය කලා. ඒ සුමුදු තෙතමනයේ පහස මගේ ආත්මය සිසාරා දැනෙමින් තිබුනා.

අපි හිටියේ වැව් ඉවුරේ තුරු ලතා අතරේ තණ බිස්සක් මත එලපු මෙට්‍රස් එකක් මත. ඒක ගොඩක් ලොකු එකක් නොවුනට තණ බිස්සේ රළු බව අපේ සිරුරු වලට දැනෙන්නට නොදී රැඳී ඉන්න ප්‍රමාණවත් එකක්. අවට තිබුණ තුරු ලතා අපිව සඟවා ගන්න ප්‍රමාණවත් කියලා දැනුනත් මුලින් හිතේ පුංචි චකිතයක් තිබුනේ නැත්තෙත් නෑ. ඇය නම් මගේ අදහස මුලින් එක හෙළා ප්‍රතික්ෂේප කලත් මේ ස්ථානය ගැන මගේ තිබුණ දැනුමට අනුව අපිව කාගෙවත් ඇස ‍ගැටෙන්නට ඉඩක් නැති බව පෙන්නල දීලා මම කොහොම හරි ඇයව කැමති කර ගත්තා. හැබැයි අන්තිමට නම් එයා හිටියේ ඇගේ සුමුදු ග්‍රහණයට මාව මුළුනින්ම නතු කරගෙන. මම දැන් යමු කිව්වත් අනේ තව ටිකක් ඉමු කියලා ඇය කිව්වා.

අපි හිටියේ එක්තරා වැවක් අද්දර තිබූ වැඩිපුර ‍ප්‍රකට නොවූ සංචාරක නිවාසයක. අපේ මිතුරන් පිරිසගේ පිරිසගේ බලවත් විරෝධය මැද වුනත් ඔවුන්ගේ දවසේ සැලැස්මට එකතු නොවී ඉන්න අපිට පුළුවන් වුනා. ඔවුන් සවස් වන තෙක් නැවත නොඑන බවට කිසිම අවිශ්වාසයක් නෑ. ඉතින් අපේ නිදහසේ සීමාවන් ස්පර්ෂ කරන්නට පුළුවන් කවුරුවත් ඒ සොඳුරු පරිසරයේ හිටියේ නෑ. තුරු ලතාත්, රැලි නංවමින් සෙමින් චලනය වූ වැව් දියත්, නිල් අහසත් හැරෙන්නට.

මම කවදාවත් ඒ වගේ පරිසරයකදී නොදුටු සළු පිලි ඉවත ලූ ඇගේ සුන්දරත්වය දිහා වශීකෘතව බලා ගෙන හිටියා. ඇත්තට සොබා දහමේ රිද්මයත් එක්ක ඒක දැනෙන හැටි කොයි තරම් වෙනස් ද? ඇගේ කවදාවත් නොදුටුව අමුතු සුන්දරත්වයක් එදා මම දැක්කා. සුළං රැලි අපිව උන්මාදයට පත් කරද්දී මම ඇගේ රසවත්ම තැන් හොයා ගෙන මගේ තොල් පෙති ඇගේ සිනිඳු සම මත සෙමින් ගෙන ගියා. ඇගේ සැඟවුනු කුසුම් පෙති මත මගේ දෙතොල තෙරපෙන කොට ඒක දරාගන්නට නොහැකිව වගේ ඇගේ ලය වේගයෙන් උස් පහත් වුනා. ඒ ලස්සන තිසරුන්ගේ සුමුදු තුඩු නිල් ජල තලයට සමාන්තරව මගේ දෙනෙත් අබියස මැව්වේ සිහින ලෝකයක ඉන්නවා වගේ හැඟීමක්. ඇගේ අතැඟිලි මගේ කෙස්රොද අතර තෙරපෙමින් තවදුරටත් මගේ මුව ඇගේ රස සොයන්නට ඇය වෙතට ලං කර ගත්තා.

ඊළඟ මොහොතේ මම සිටියේ ඒ තිසර තුඩු වල රිද්මයට නතු වෙලා. ඒ වෙන කොට ‍හැමදාම වෙන විදියට මමත් ඇයත් හිටියේ මුළුනින්ම මේ ලෝකෙන් ඈත් වෙලා ආශාවේ මුහුදේ කිමිදෙමින්. ඇගේ තොල් පෙති මාව හොයා ගෙන එද්දී මම ඒකෙන් මිදෙමින් ඇයව සිපගන්නට සෙව්වා. දෙදෙනාම පරදින්නට කැමති වුනේ නෑ. හරියට තරඟයක් වගේ. මම ඇයට පරාජය වුනේ ඇගේ මුවේ ග්‍රහණයට මාව ගත්තට පසුවයි. ඒ රිද්මය විස්තර කරන්න මට කවදාවත් පුළුවන් වෙන්නේ නෑ. එයා සුරංගනාවියක්.

දහදියෙන් තෙත් වුනු අපේ සිරුරුවල ග්‍රහණය කෙමෙන් ලිහිල් වෙන කොට හෝරා කිහිපයක් ගත වෙලා ඉවරයි. අපි එකිනෙකා දිහා ආදරෙන් බලා ගෙන ඒ තුරු සෙවණේ හාන්සි වෙලා සුළඟේ සිසිල විඳිමින් තව සෑහෙන වෙලාවක් ගත කලා.

අපේ ජීවිතේ සුන්දරම දේවල් විඳින වෙලාවට සොබා දම් මාතාවගේ සෙවණේ හැමදාම ඉන්න පුළුවන් නම් කියලා මට මුලින්ම හිතුනේ එදා තමයි. ඒ අත්දැකීමේ සුන්දරත්වය විඳින්න අපට හැමදාමත් නොහැකි වුනත් එක පාරක් හෝ ඒක රස වින්දොත් ඒක කොච්චර සුන්දර දෙයක්ද කියලා ඔබට දැනෙයි.

Posted in ආදර කථා, ආදරය, ආදරය හා පරිසරය, ලිංගිකත්වය, ෆැන්ටසි | Tagged: , , , , , | 2 Comments »

කවදාද ආයේ එන්නේ හමුවන්න මා ඉතින් …

Posted by lostinromance මත අගෝස්තු 17, 2009

love_1292

ආදරයට බාධාව කියන‍ දේ කොච්චර නම් වැදගත් ද කියලා තේරෙන්න බාධා මැදින් ගිහිල්ලා ආදරය ජයගැනීම අවශ්‍යයි. ආදරයට විතරක් නොවෙයි, මේක ජීවිතයේ අනෙකුත් දේවල් වලටත් අදාලයි තමයි. ඕනෑම ජයග්‍රහණයක වටිනාකම වැඩිවෙන්නේ බාධක මැදින් ගිහින් ජයග්‍රහණය කලාමයි.

ඒත්, ආදරය සම්බන්ධයෙන් ගත්තහම ඒකෙ වැඩි විශේෂත්වයක් තියෙනවා. මොකද, ආදරේට බාධා නැතිව ගියොත් එහෙම ඒකෙ තියෙන රස සැලකිය යුතු මට්ටමකින් අඩු වෙනවා. කථා කරන්න, මුණ ගැහෙන්න තියෙන බාධාවන්, විවාහ වෙන්න තියෙන බාධාවන්, ලිංගිකත්වය අත්විඳින්න තියෙන බාධාවන්, මේවා ඔක්කොම ඒ ඒ අවස්ථාවලදී මහා කරදරයක් ලෙස පෙනුනට බාධාවන් මැද්දේ රහසේ හමුවුනාම තියෙන රස කොහොම ද?

මමත් ‍විශාල බාධක තිබුණු ප්‍රේමයක් කාලෙකදි අත්වින්දා. මට මතකයි මම දවසක් බොහොම අමාරුවෙන් ඇයව කොළඹ මහජන පුස්තකාලයෙදී හමු වුනේ වෙන තැනක හමු වෙන්න බැරි තරම් බාධා තිබුණු හින්දයි. අපි කථා කලේ කැන්ටිමේ ඉඳන්. මොන බාධාවක්වත් හමු වුනාට පස්සේ මතක් වෙන්නේ නෑනෙ. පැය ගාණක් කතා කලා. ආපසු එද්දි අපි ආවේ ශ්‍රවණාගාරය පැ‍ත්තෙන් නොවෙයි අනෙක් දොරටුවෙන්. (ගිහින් තියෙන අය දන්නවා ඇති) එතනින් එද්දි පුස්තකාල ගොඩනැගිල්ලේ යට පෝටිකෝවක් වගේ විවෘත ඒත් ටිකක් අඳුරු කොටසක් තියෙනවා. ඒක පහුවුනාම පුස්තකාලය ඉදිරියට වැටෙනවා. එතනින් එහාට අපි දෙන්නට එකට යන්න පුළුවන්කමක් තිබුනේ නෑ.

එතෙන මට මතක හැටියට කුඩා බස් එකක් නවත්තලා තිබුනා. මම මගේ හිතට ආපු ක්ෂණික සිතුවිල්ලකට අනුව ඇයවත් ඇදගෙන බස් එක පිටුපසට ගියා. ඇය පුදුමෙන් වගේ මා දිහා බලමින් මගේ පස්සෙන් ආවා. මම බස් එකේ පිටුපසට හේත්තු වෙලා ඇයව ළඟට ඇදලා අරන් ඇයගේ ලස්සන දෙතොල් වලට මගේ දෙතොල ලං කලා. ඒක නිද‍හසේ ඇස් පියාගෙන සිපගැනීමක් කරන්න පුළුවන් තැනක් නොවුනට අපේ ඇස් ඉබේම පියවුනා.

කොච්චර වෙලාවක්ද කියලා මට හරියටම මතක නෑ. ඒත් ඒක මගේ ජීවිතේ මම කරපු ඇඟ කිළිපොලා ගියපු සරාගිකම සිප ගැනීම කියලයි මට නම් හිතෙන්නේ. ඒ තරම් එක්සයිටින්. ඇයටත් එහෙමයි කියලා ඇය පස්සෙ ‍වෙලාවක මාත් එක්ක කිව්වා. ඒකෙ විශේෂත්වය තියෙන්නෙ අපේ ආදරේට බාධා එල්ල වෙන්න කලින් අපි ඕන තරම් නිද‍හසේ සිප ගැනීම් කරලා තිබුන හින්දයි. නිදහසේ කිසිම බාධාවක් නැති අවස්ථාවලදී කරපු සිප ගැනීම් එකක්වත් ඒක ලඟින්වත් තියන්න බෑ.

නිකමට හිතන්න, හින්දි චිත්‍රපටියක දුෂ්ඨයා නැතිව ගියොත් කොහොම තියෙයි ද? ෂාරුක් ඛානුයි, රාණි මුකර්ජියි හමුවෙලා, කථා කරලා, කිසිම බාධාවක් නැතිව විවාහ වෙනවා. චිත්‍රපටිය දවස් කිහිපයකින් ගැලවිලා යන එක වලක්වන්න සක්කරයට‍වත් පුළුවන් වෙන්නෙ නෑ. රෝමෑන්තික සිනමාවෙ තියරිය නැත්නම් යතුර මේක තමයි. බාධාව.

ඇත්තටම මිනිස්සු අනියම් සම්බන්ධතා සඳහා පෙළඹෙන්නත් මෙන්න මේ කාරණය (හැබැයි මම හිතන විදියට ප්‍රධානම කාරණාව නොවෙයි. ඒ මාතෘකාව ගැන පස්සේ ලියන්න බලන්නම්) බොහෝ සේ බලපානවා. තහනම් ගහේ ගෙඩිවල රස ගැන වර්ණනා වෙන්නෙත් ඒ නිසයි. ඒකට තියෙන බාධාවන් වැඩි හින්දා ඒකෙ රසයත් වැඩියි. හැබැයි ඉතින් ‍මම එහෙම කිව්වා කියලා තහනම් ගෙඩි කන්න ගිහින් නිකන් අමාරුවේ වැටෙන්න එපා.

සාර්ථක ලිංගික ජීවිතයකටත් බාධාව නැමැති සාධකය අතිශය තීරණාත්මකයි. ඒකත් වෙනම මාතෘකාවක් හින්දා වෙනම පෝස්ට් එකකින් ඒ ගැන කථා කරමු.

ඉතින් ඔබේ ආදරයටත් බාධා එල්ල වෙනවා නම් දුක්වෙන්න අවශ්‍ය නෑ. ඔබ ඇත්තටම හදවතින්ම ආදරේ කරනවා නම් ඒ බාධා ඔක්කොම ඔබට දැනටමත් රසවත් ඇති. නැත්නම් අනාගතයේ රසවත් වෙයි.

ඒ වගේමයි ඔබේ ආදරයට බාධාවක් නැත්නම් ආදරේ කරන‍ කොට විඳින්න අත්‍යාවශ්‍ය දෙයක් ඔබට මඟ ඇරෙන්න පුළුවන් බව අමතක කරන්න එපා. නැත්නම් සමහර විට ඔබේ ආදරේ අනතුරේ වැටෙන්නත් පුළුවන්. වහාම බාධාවක් නිර්මාණය කර ගන්න. මේක බාහිර සාධකයක්ම වෙන්න අවශ්‍ය නෑ. නිර්මාණශීලී වීම තමයි අවශ්‍ය වෙන්නේ.

Posted in ආදර කථා, ආදරය | Tagged: , , | 4 Comments »

ඔයා ආයෙමත් එනව ද?

Posted by lostinromance මත ජූනි 19, 2009

teenage love

වලාකුල් වියන් තනාලා …… ඉරේ රැස් නිවා දමා
වසන්තේ අරන් ඇවිල්ලා ….. සිහිල් සේලයෙන් වෙලා

අනේ මං බලාන උන්නා …. යළිත් ඔබ එතැයි කියා
සිනා රන් කැළුම් සලාලා …. මගේ සඳ උදාවෙලා

පැතූ පෙම් පැතුම් මල් ඉහිරිලා
ගැලූ පෙම් ගඟුල් දැන් ඉතිරිලා
අනන්තය සිසාරා රහසේමා
පියාඹන්න ආසයි ඔබ හා මා

දසන්තේ පියා සලාලා … ස‍ඳේ රැස් හෙමින් උනා …
සොයන්නේ ඔබේ රුවයි මා … කොහේ හැංගුණේ කියා …

රැයේ සීතලෙන් මිදිලා … තුෂාරෙන් මුවා වෙලා
හිඳින්නේ ඔබේ ළඟයි මා … සුසුම් උණුසුමක් පතා …

පැතූ පෙම් පැතුම් මල් ඉගිලිලා
හැලූ පෙම් ගඟුල් දැන් ඉතිරිලා
අනන්තේ සිසාරා රහසේමා
පියාඹන්න ආසයි ඔබ හා මා

ආදරේ චමත්කාරය වචනවලට පෙරලන එක එච්චර ලේසි ‍වැඩක් නෙවෙයි. විශේෂයෙන්ම නව යොවුන් ප්‍රේම‍යේ තියෙන ආශ්චර්යය පුදුමාකාරයි. ඒක වෙනස්ම විදියේ අත්දැකීමක්. ඒ අවධියෙදි ජීවිතය හරිම සැහැල්ලුයි (හැමෝටම නොවෙයි). ඉතින් ඒ සැහැල්ලුවත් එක්ක ආදරේ කියන දේ මුළු ජීවිතයම බවට පත් වෙනවා. මම කියන්නේ ඊට පස්සෙ ඇතිවන පරිණත ආදරයක දී ඒක එහෙම නොවෙන්න පුළුවන් කියලා නෙවෙයි. නමුත් ඒක වෙනස්.

මේ ගීතය ඇසෙන කොට ඒ කාලයෙ දී ඒ අත්දැකීම මාත් එක්ක බෙදා ගත්තු ඒ සුන්දර යුවතියව මතක් වෙනවා. ඇයව සිපගත්තු මුල්ම මොහොත. හාපුරා කියලා මම කෙල්ලෙක් සමඟ තනිවුනේ ඇයත් එක්ක. ඒ දවස්වල දවස පුරා ඇය ගැන සිහින මවපු හැටි. ඒ ඔක්කොම දේවල් ආයෙත් ආවර්ජනය වෙනවා.

කාලයත් එක්ක අත්දැකීමක ස්භාවය කොච්චර වෙනස් වෙන්න පුළුවන් ද? ඒ කියන්නේ ඒ දවස්වල එච්චර සුන්දරයි කියලා අපි නොහිතපු ගොඩක් දේවල් කාලය ගත වෙලා ගියාට පස්සෙ සුන්දර හීනයක් බවට පත්වෙනවා.

ආ‍යෙත් ඒ සොඳුරු අත්දැකීමට පාවෙලා යන්න තියෙනවා නම් කොච්චර අපූරුද? මේ ගීතයේ එය විචිත්‍රවත් ලෙස නිරූපනය කරනවා. ගීතය අඩංගු චිත්‍රපටයේ ගීතයට අදාල රූප රාමු පෙල මට මතක නැති උනත් ගීතය අහද්දි ච්ත්‍රපටියකට වඩා සොඳුරු දර්ශන පෙලක් මනසේ ඇ‍‍‍ඳෙනවා.

ආසයි මං පියාඔන්න චිත්‍රපටිය වෙනුවෙන් නිලාර් එම්. කාසිම් අතින් ලියවුන මේ ගීතයට හඬ මුසු කරන්නේ භාතිය හා උමාරියා.

Posted in ආදර කථා, ආදරය, ගීත හා කවි, හීන, ෆැන්ටසි | 7 Comments »